Reden 5 waarin verduurzaming van ICT kan leren: het recept wordt ingrediënt

Nieuwe manier van aanpakken: het recept wordt ingrediënt.

Binnen het ICT-vakgebied zijn we steeds op zoek naar een aanpak die beter past bij dat wat we doen, ‘namelijk iets met bedrijfsprocessen, in plaats van met computers’. Zo is er ondertussen een verscheidenheid aan ontwikkel- en projectmethoden ontwikkeld welke binnen de context van het probleem dat ze oplossen allemaal goed werken. Er bestaat echter (nog) geen meta-methode waarmee alle problemen opgelost kunnen worden (Haarlemmer Olie). Ondanks de grote inspanningen om dit te verbeteren mislukt ongeveer mislukt ongeveer 70% van de projecten binnen de ICT-sector.

Een projectmatige aanpak is voor duurzaamheidsprojecten een manier om te proberen de juiste dingen te doen. Meer dan andere (of geen enkele) benaderingen is projectmanagement het uitgelezen vakgebied om duurzame verandering te initiëren en te begeleiden. Voor wat betreft het ontwikkelen van deze projecten betekent dit dat al geput kan worden uit een rijk verleden van methoden en technieken. Maar we moeten hier wel kritisch naar blijven kijken. 30% slagingskans is niet echt bevorderlijk voor een duurzaam Business Model en de meeste methoden zijn ‘intern gericht’ en voorstaan een brede toepassing binnen een project. Aangezien duurzaamheid zo divers en zoveel onzekerheden kent zou ik nog niet willen pleiten voor een vaste methode.

En dat hoeft ook niet. Sterker, ik denk dat we de deze methoden en technieken moeten gaan zien als ‘tools’ en op kleinere schaal moeten gaan toepassen. Die kleinere schaal kunnen deelprojecten zijn, of kan op product-niveau in een project plaatsvinden. Dit is de enige manier om echte ‘agility’ te behouden. ‘Toolboxing’ en ‘cherry picking’; pas toe wat op dat moment nodig is. Als er gepland moet worden, ga plannen, wanneer er geïmproviseerd moet worden, improviseer. Maar altijd op basis van afspraken, want daar gaat projectmanagement nu juist over. Afspraken over hoe je iets wilt bereiken en overeenstemming vinden in het waarom.

Dat doet me denken aan een interview met Jacqueline Rijsdijk (toezichthouder). Zij stelt met een nuchtere kijk op verduurzaming dat we vooral moeten doen wat haalbaar is, maar dat we daar dan wel ambitieus in moeten zijn. Geen megalomane projecten, maar praktisch en pragmatisch! Risico nemen! Juiste de nuance die ze in haar bewoording legt is van groot belang voor projectmanagers. Grote projecten kunnen best praktisch en pragmatisch worden opgestart, zeker als je ambitieus bent. Megalomane projecten (en het zit al in het woord) maakt context irrelevant, terwijl juist deze context de werking van onze tools beïnvloed. En deze context is veranderlijker dan ooit tevoren.

Wat we in dit geval van ICT-projecten kunnen leren is op welke wijze onze tools werken en op welke wijze niet. We moeten leren leren van onze fouten en successen en deze delen met de wereld. Duurzaam projectmanagement betekent de juiste tools op het goede moment leren inzetten. En alles wat resources gebruikt is een tool! Dit is een ietwat andere benadering van methoden en technieken en maakt bestaande methoden van recept tot ingrediënt (een andere schaal).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>