Reden 3 waarom duurzaamheid van ICT kan leren: de toekomst is…

De toekomst is: onduidelijk\vaag\nieuw\snel\onzeker\all
of the above

Ik herinner me nog  een verhaal over de buurtsuper op de hoek van de Prins Bernhard straat en de Oranjestraat van het dorp waar ik opgegroeid ben. Ik had als baby speciale voeding nodig, omdat de standaard babyvoeding niet de gewenste bestemming bereikte. Mijn moeder besprak met de winkelier het probleem en er werd in samenspraak gezocht naar een voeding die wel aansloeg. Een paar jaar later (ik was de lagere school nog niet af ) bestond deze winkel niet meer. Binnen 10 jaar van ‘middenin de samenleving’ tot ‘overbodig en dus failliet’.

Dat is ongeveer de wereld waar we nu in leven. In de ICT is dat niet anders (of wellicht is ICT zelfs medeverantwoordelijk hiervoor). Dat wat we nu gebruiken is over 5 jaar alweer verouderd en achterhaald. We weten niet wat de toekomst gaat brengen. Te ver vooruit kijken is dus zinloos als het over inhoudelijke ontwikkelingen gaat. En toch is het niet zinloos om vooruit te kijken. Sterker nog; niet vooruitkijken levert naast korte termijn oplossingen op termijn ongewenste complexiteitsproblemen op. Binnen ICT-omgevingen zijn daar modellen voor ontwikkeld en in ontwikkeling die rekening houden met verandering, maar ook met zaken die onveranderd zullen moeten blijven. Dit zogenaamde Service-denken (SOA) heeft vanaf het begin van deze eeuw daarom niet voor niets een vlucht genomen. En Service-denken is eigenlijk niets anders dan ‘op-een-ander-niveau-denken’ binnen een afgebakend systeem.

Verduurzaming heeft een zelfde soort karakter. Ontwikkelingen gaan nu eenmaal snel en de toekomst is niet voorspelbaar. En net als in de ICT zo’n 15 jaar geleden, staan we aan de vooravond van een enorme paradigmaverschuiving. We weten dat er iets staat te veranderen en dat de komende veranderingen elkaar snel gaan opvolgen. We weten alleen niet wat die veranderingen precies gaan inhouden en wat dit voor effect zal hebben op onze samenleving en onze organisaties (op ons economisch ecosysteem). En dit levert een nieuw dilemma op: we moeten veranderingen dus niet te complex maken en dus niet te ver vooruit kijken, maar wanneer we niet vooruit kijken leidt dat tot een te complex systeem op wat niet meer te beheersen valt.

Het goede nieuws is dat de toekomst niet een volledig zwart gat is. We weten namelijk aardig goed wat we willen en wat we moeten veranderen. De stip op de horizon is er en we hebben door de veranderingen van de afgelopen jaren al aardig kunnen leren hoe we dit soort veranderingen op een goede manier kunnen richten en enigszins beheersen. De grote vraag is of dat wat we geleerd hebben wel past bij de eisen die de nieuwe toekomst gaat stellen aan deze veranderingen. Het belangrijkste wat we dan ook van de ICT-ontwikkelingen kunnen leren is dat we niet alleen naar onze producten moeten kijken, maar ook onze methoden en technieken continue moeten monitoren en blijven ontwikkelen. Doen we dat wat we doen nog wel op een goede manier (en kunnen we het niet slimmer doen)? En het goede nieuws is ook dat hier nog veel te leren valt. Wellicht dat het ‘op-een-ander-niveau-denken’ ons hier iets kan leren.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>