Reden 2 waarom Verduurzaming van ICT zou kunnen leren: het nieuwe werken

2. Veranderingscurve die de pan uit rijst en wij die dat niet heel erg goed kunnen bijbenen

Afgelopen week zag ik een TED-talk van Eddie Obeng (www.worldaftermidnight.com). Zijn boodschap is simpel; iemand heeft midden in de nacht (overigens ook zo’n 15 jaar geleden) een knop omgezet waardoor onze wereld anders is gaan werken dan we gewend waren: ze reageert niet meer op de wijze waarop we verwachten dat ze reageert. De snelheid, schaal en informatiedichtheid van onze wereld is zo enorm toegenomen dat de regels van onze samenleving ‘als vanzelf’ veranderd zijn. Toch is ons denken en dus ons handelen, laat staan onze interpretatie van deze regels, daar nog niet (voldoende) op aangepast.  De ontwikkelingen hebben ons dus ingehaald en we staan met 0-2 achter (in een thuiswedstrijd nota bene).

In de ICT-sector hebben we ook iets dergelijks meegemaakt, of liever, zijn we dat nog aan het doormaken. De veranderingen zijn zo snel gegaan (en gaan nog steeds snel), dat niemand echt overzicht heeft (nee echt niemand) over wat er speelt en waar we naartoe gaan. De oplossing die we destijds in de ICT gevolgd hebben is om ons te specialiseren (en dat was op dat moment ook echt nodig). Het probleem met te veel specialisatie is echter dat dit  de samenhang in gevaar brengt. Dus hebben we daar organisatievormen en standaarden voor bedacht. Alleen… deze zijn gebaseerd op ‘systeemdenken’ (let op: niet niveau-denken!), en dat dus terwijl ondertussen de regels zijn veranderd. De trend die de laatste jaren steeds meer aanhang vindt is het kort-cyclisch werken (neem bijvoorbeeld Agile\Scrumm), zodat er snel ingesprongen kan worden op ontwikkelingen en derhalve beter rekening gehouden kan worden met onzekerheden en optredende risico’s. Een interessante ontwikkeling, maar of dat de Haarlemmer olie is, valt nog te bezien.

Daadwerkelijke verduurzaming is eigenlijk nog maar net begonnen. Het is een zeer jong vakgebied, met een marktontwikkeling van ongeveer 30% per jaar. Dat betekent dat er in ons inzicht in hoe we verduurzaming moeten inzetten nog ontzettend veel te leren valt en dat we eigenlijk de spelregels voor de ‘nieuwe wereld’ nu kunnen bedenken en creëren.  Een groot voordeel is dat de regels die nu bedacht worden, gebaseerd kunnen worden op het inzicht van die veranderende wereld. We zullen voor onze innovaties anders moeten gaan samenwerken in vorm, inhoud en proces. Wellicht dat het kort-cyclisch werken hier een versneller in kan zijn. Maar wat wellicht belangrijker is, is op welke wijze we ons moeten gaan specialiseren en dus hoe we om moeten gaan met leren en organiseren. Ik bedoel; voor iets wat je nog niet kent is geen opleiding en tegen de tijd dat die opleiding ontwikkeld is, is diezelfde opleiding alweer achterhaald.  Dit is een complex probleem op zichzelf, waar ook ik geen pasklaar antwoord op heb. Een uitgangspunt is wel dat we ons niet alleen meer kunnen richten op uitgebreide CV’s en aangetoonde specialisatie, maar dat we op een andere manier moeten leren ‘verbinden’ (op bijvoorbeeld competenties en drijfveren). Learning by doing, learning on the job, toolboxes en ga zo maar door. Kortom; het nieuwe werken!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>